Allame – Anakronik
Allame – Anakronik Albüm Kapağı

Son yıllarda yerli hip hop sahnesinin parlayan isimlerinden Allame yeni solo albümünü yeni yılın ilk günlerinde dinleyicilerinin beğenisine sundu. 14 trackten oluşan albümün ilk iki singleı(Gölgeler, Dayan) albümden önce kliplendirilerek yayınlandı. Ados, 9Canlı, Eypio, Yener Çevik, Kezzo, Defkhan ve Patron’dan oluşan kalabalık bir düet kadrosu bulunan albümün prodüksiyonlarında ise yalnızca Allame’yi görüyoruz. Mix ve mastering ise bu konuda ülkemizin –rap müzik çerçevesinde- en yetkin işlerine imza atmış olan, şahsen de beğendiğim bir isim olan Kupa A imzasını görüyoruz.

Albümün prodüksiyon ve görsel sunum(klipler, kapak tasarımı vs.) konularına uzun uzun girmek istiyorum ancak önceliğimi başka şeylere vermek istiyorum.

Vokal tekniğini özellikle son iki yılda inanılmaz bir ivme ile ilerleten Allame, rap tekniğinin katettiği yol ile iyiden iyiye ayakları yere basan bir MC haline geldi. Savaş albümünü bunların destekleyicisi olarak gösterebiliriz.

Yazdığı sözlerin anlamsızlığıyla veya gereksiz (yada hedefsiz diyelim) sertliğiyle bir dönem oldukça eleştirilmişti Allame. Hatta kendisinin de bunun farkında olduğunu söylediği röportajlarını okuduğumu anımsıyorum. Ancak son 2-3 senede yayınladığı şarkılarda bu eleştirileri dikkate aldığını ve daha “dolu” sözler yazdığını görebiliyoruz. Yer yer bilinç akışı ve abstract anlatımların yanında albümde alışılagelmiş “battle” olarak anılan kavga sözü(ben iyiyim, sen kötüsün vs.) yazdığı şarkılar da yer alıyor. Bu albümde Savaş’a nazaran daha fazla kavga sözü olduğunu görmek beni hayal kırıklığına uğratmadı desem yalan olur. Zira ben daha derin ve yoğun anlatımlı Allame şarkılarını görmek isterdim albümde.

Nakarat bir şarkıyı sevmeyi sağlayan en büyük etkenlerden birisi sanırım. En az altyapı kadar bunda etkili olduğunu düşünüyorum. Verse’lerde ne kadar yavan anlatım olsa da iyi bir altyapı ve güzel bir nakarat ile bir şarkının tuttuğunun örnekleri çok. Allame’nin de -kendi sesini tanıdığı için- başarıyla kotardığı bir işti bu. Ancak eski albümlerinde birçok zorlama nakarat denemesi de vardı. Bu albümde de nakaratların eski albümlerini hatırlattığı birkaç şarkı vardı. Açıkçası pek de iyi hatırlatmıyordu. Özellikle iyi verselerden sonra gelen kötü nakaratlar albümün en zayıf halkası olarak nakaratların bir adım daha öne çıkmasını sağlıyor. Bir küçük örnek vermek istiyorum. Avare, müthiş altyapısı, dimdik adeta fişek gibi verselerine rağmen nakarattaki “şinanay” ile yarattığı tüm etkiyi silip atıyor. Bu ve bunun gibi şarkıların ve albümün genel sound konseptine aykırı nakaratlar beni rahatsız etti birkaç yerde.

Gelelim albümün konuşmayı en çok istediğim kısımlarına. The Night Instrumetals, X Instrumentals ve Myth Instrumentals albümlerini özellikle çalışırken sıkça dinleyen birisi olarak albümdeki altyapıların tadını çıkarırken çok keyif aldım. Albümün ismini bir şarkıdan değil de genel sounddan aldığını altyapıları dinleyince düşünmeye başladım –bir diğer ihtimal nakaratların eski tarzıyla olan bağlantısı ama ben o olmamasın umuyorum- . Savaş albümündeki derinlik ve boşluk hissi veren altyapıların 2010-13 arasındaki albümlerindeki komalı seslerin bu albümde de izlerine (en azından ruh olarak kattıklarına diyelim)burada da karşımıza çıktığını görüyoruz. Anakronizm akımını kendi zaman çizelgesindeki iki farklı prodüktör ile harmanlayarak yorumlayan Allame, ortaya hayli yetkin bir albüm çıkarmış. Son zamanlarda bu kadar “ben de buradayım” diyen karakteristik bir prodüksiyon(ve prodüktörü) Türkiye hip hop sahnesinde görmemiştim. Bu anlamda albümden beklentilerim kesinlikle karşılandı.

Gelelim görsel sunumlara. Bu konuda yetkin bir sanatçı olan Allame, bundan öncesi albüm kapaklarında zaten bunu ispatlamıştı. Yine bu albümde de çok başarılı –ve farklı- bir kapak tasarımı ile karşımıza çıkıyor. İnanın en az albümleri kadar albümlerinin ismini ve kapaklarını da merakla bekliyorum Allame’nin.

Video kliplere gelecek olursak Gölgeler her ne kadar animasyonla kotarılmaya çalışılsa da biraz basit kalıyor önceki işler baz alındığında. Ancak Dayan klibi Allame’nin dinleyicisinin yüzüne yeteneğini vurduğu bir tokat oluyor adeta. Dar alanda kullanılan başarılı kadrajlar, yer yer deneysel olsa da genel anlamda çok iyi kotarılmış kamera hareketleri, doğru renkler ve abartıya kaçmayan yerinde görsel efektleriyle Dayan klibi “olmuş” hissi veriyor izlerken.

İncelemenin sonuna gelmeden düetlere de bir parantez açmakta fayda görüyorum. Özellike Ados, Defkhan ve Kezzo düetleri albüme değer katmışlar. Elbette diğer düetler de yetkin ve albüme değer katan işler ancak saydığım isimler bir adım daha öne çıktılar benim gözümde.

Bir albümün iyi olarak nitelendirilmesi için elbette belli kriterler var. Prodüksiyonlar, vokaller ve sunumdan oluşan bu sac ayaklarından her ayak üzerine düşeni yapmış gibi görünüyor. Nakaratlar dışında da çok fazla puan kırılacak bir nokta göremiyorum. Oldukça başarılı bir albüm olmuş Anakronik, tavsiye ederim. Benim puanım 8,5.

2 YORUMLAR

  1. Avare’yle ilgili kısma özellikle katılıyorum.”Şehir” şarkısının nakarat bölümünü sadece Ados okusaydi bence daha güzel olurdu.

Görüşünüzü bildirin, yorum yapın;